Öz için Farkındalık

Bu hafta özet yok

Nedir bu öz mevzusu.Yeni yeni anlıyormuşum meğer, birşeyin özü öyle bakınca anlaşılmıyormuş, görünen kısımla öz farklı olabiliyormuş; işte bu noktada bazen oyun oynuyoruz derken aslında teori yapabiliyor olmamız açıklığa kavuşuyor. Bu açıdan özü anlayabilmek bir farkındalık gerektiriyor, farkındalık dediğimiz sihirli kelime öz konusunda da yerini alıyor. Geçen haftaya yönelik bir atıfta bulunmak istiyorum, küme oyununu renklerle ilişkilendirmiştim, bakıyorum da nereden nereye böyle bir örnek vermem aslında benim öz kavramından ne kadar uzakta olduğumu, hatta o aktivitenin özünü anlamadığımı gösteriyor, neyse(niysee diyen arkadaş geldi aklıma ) olur böyle şeyler.

Özü anlama sanki bir nevi farkındalık gibi, bunun üzerine biraz düşünmek gerek. Peki öğretmen olarak bunu öğretimimize ne kadarını nasıl yansıtabiliriz, soru çözmeye yönelik olan bu eğitim ortamında özün öneminin olmadığı gayet ortada. Fizikçi arkadaşlarım bilirler; atışlar denen konu aslında özü itibariyle kinematikdir, işte bazı öğrenciler bu özü kavrayamadıkları için bu konudan korkarlar, atışları sevmezler. Halbuki öğretmen atışlar konusuna tahtaya formülleri yazarak girmese, onun yerine sınıfı bir düşünme ortamına sürükleyerek konunun özünü onlara kavratmaya çalışsa daha güzel olur. Ama daha öncesinde öğretmende bu özün öneminin farkındalığının olması gerekir bu da ayrı birşey.

Kalıtım mı, çevre mi? Psy101 dersinde de bu konu üzerine değinilmişti sanırım, hatırladığım kadarıyla bunun cevabını daha kimse verebilmiş değildi, çünkü bunun cevabını verebilmek için ciddi araştırmalar yapılması gerekiyor, bir insanın tek hayatı olduğu göz önüne alındığında “iyi bir eğitim verseydik, o da yetenekli olurdu” gibi birşey söyleyemiyoruz. Ancak üzerinde uzlaşılan nokta şu ki; ne kalıtım ne de çevre tek başına etkili. Bazı kişilerde bazı yönler geliştirilmeye diğer kişilere göre daha açık (kalıtım yanı), diğer yandan da bu yatkın yönler gerekli şartlar sağlanmazsa olduğu gibi kalıyor (çevre yanı). Tamam diğer kişilerde de gerekli şartlar sağlandığında o yetenekler ortaya çıkabilir, ama yatkın olan kişi eğitildiğinde o yetenek estetiğiyle birlikte ortaya çıkıyor bence. Estetiğiyle kelimesini özellikle kullanıyorum çünkü aynı şeyi yapan kişilerin farkını bu faktör ortaya koyuyor diye düşünüyorum.

Gelelim oyunlara; köşede olmak eğlenceli olduğu kadar bir parça olsun huzursuzluk yaratıyordu. Diğer arkadaşların değindiği gibi ilginç şeyler yapma gereğini ya da zorunluluğunu hissediyordum, neden mi? Bilmiyorum tam olarak, ama galiba hareketi yapanların düşüncelerinden etkileniyor olmam. Sıradan birşey yapsam “bööö, şuna bak kaç yaş grubundan bu” gibi düşüncelerin arkadaşlarımın kafasında dolanabilirdi ve ben bunu istemedim açıkcası . Üç kişi olarak yapıldığı durum ise ne olduğunu anlayamayacağım kadar kısa sürdü, herhalde bir öncekinden kurtulmuş olmanın rahatlığından olsa gerek. Son oyunda ise artık herkes bana bakıyordu, ilkine göre daha huzursuz ediciydi, derste de dediğim gibi ilkinde arkamı dönmüş olmamın bir rahatlığı vardı, bu bağlamda biz insanlar da kafası kumun içerisindeyken kendisini güvende hisseden devekuşlarına benzemiyor muyuz? Ne dersiniz?